Lonely Hospital

Yalnız Hastane - Zamanın çoktan unuttuğu terk edilmiş bir hastanede, koridorlar kırık camlarla dolu. Loş, titrek ışıklar, soyulan duvarlara çarpık gölgeler düşürüyor, tavan parçaları ara sıra kopup yere düşerek boş koridorlarda yankılanıyor. Sophie'nin etrafındaki her şey tuhaf bir şekilde gerçek dışı geliyor; sanki hastane anılarla kabus arasında bir yerde, fiziksel olmaktan çok atmosferik bir atmosferde var oluyormuş gibi.

Sophie, burada olanları bir araya getirmek için ihtiyaç duyduğu birkaç önemli nesneyi ararken dikkatlice hareket ediyor, nefesi sığlaşıyor. Her odada, uzun zaman önce kaybolmuş bir geçmişin parçaları var: devrilmiş yataklar, paslı tıbbi aletler, okunamayan notlarla dolu tozlu tablolar. Hava ağır, neredeyse üzerine bastırıyor, onu devam etmeye teşvik ediyor ama aynı zamanda uyarıyor.

Sophie, her keşifle hastanenin etrafında döndüğünden, sanki varlığına tepki veriyormuş gibi şeklini sinsice değiştirdiğinden daha da emin oluyor. Sık sık omzunun üzerinden bakıyor, görüş alanının köşelerinde hareketler hissediyor; ama döndüğünde sadece sessizlik var. Yer onu tamamen tuzağa düşürmeden önce bir çıkış yolu bulması gerektiğini biliyor, ancak çıkış, harap salonların labirenti tarafından yutularak daha da uzağa sürükleniyor gibi görünüyor.